ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ-ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ.

8 Δεκεμβρίου 2016

      Χρήστου Παπαδημητρίου.
        Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου.
        Πρόεδρου ΤΚ Πύργου-Κόνιτσας.
Ιδεολογική κρίση & Πολιτική ανεπάρκεια

Της Πολιτικής  εξουσίας.
(Ασκούμενη αυτή την φορά από την Αριστερά.)

Η Ελληνική κοινωνία ως άλλο κοινό -τραγικής παράστασης- βιώνει καθημερινά την αγωνία της δραματικής  πλοκής που αφορά σε αυτή την ανεξέλεγκτη πλέον κοινωνικό -οικονομική ελληνική τραγωδία. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει  η εξιλέωση  των “ηθοποιών” ούτε  με αυτή την αναμενόμενη συμφωνία  και με αυτό  συμβαδίζει η λογική.
Η δε πολιτική εξουσία συνολικά  φαίνεται δυστυχώς να μην  μπορεί να αντιληφθεί και να διαχειριστεί άλλες διαδικασίες πέραν εκείνες που έχουν ως σημείο αναφοράς, το δημόσιο, τα δανεικά, την διαπλοκή με «νταβατζήδες» της μέρας και «μιζαδόρους» της  νύχτας, του ποδοσφαίρου και των μέσων συσκότισης.
Δυστυχώς αγαπητέ μου η γενική ανομία  μας κατάντησε  ληξιπρόθεσμους σε χρέη αλλά το χειρότερο σε αξίες, αυτή είναι η πραγματικότητα.  

Το «ετοιμόρροπο» Ελληνικό οικονομικό και αξιακό σύστημα παρουσίασε και εμφανίζει έντονα πλέον τα σημάδια της αποσύνθεσης, παρατηρούμε δε  και βιώνουμε σήμερα  τις συνέπειες ενός πολιτικού και κοινωνικού αλλά και οικονομικού “status quo”  που δημιουργήθηκε κατά κοινή ομολογία με άναρχο τρόπο, με συγκεκριμένες πολιτικές από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους και από συγκεκριμένες μεθόδους πολιτικής συμπεριφοράς.
Είναι σαφώς άδικο και ενέχει, ανηθικότητα εν μέρει η άποψη ότι για όλα τα κακώς κείμενα την ευθύνη την έχουν αποκλειστικά οι πολιτικοί, χωρίς βέβαια και οι ίδιοι να έχουν κάνει την αυτοκριτική των, με την έννοια ότι δεν φαίνεται να έχουν  γίνει κοινωνοί της οδυνηρής  πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα, συμπεριφέρονται δε πλείστοι εξ αυτών με απύθμενη αλαζονεία αρέσκονται δε ακόμη να χρησιμοποιούν  την ξύλινη και αποκρουστική στους πολίτες  γλώσσα .
Πολλές φορές η οικονομική  κατάσταση της χώρας αποτέλεσε θέμα παρέμβασης εξωτερικών οικονομικών η άλλων παραγόντων, καμία φορά όμως η οικονομική προβληματική δεν οδήγησε σε τέτοιας μορφής κατάλυση  της εθνικής κυριαρχίας.
Η πολιτική αδιαφάνεια και διαπλοκή, προκάλεσαν στην κοινωνία, αφενός μεν με την άποψη ότι η «πολιτική» είναι μια δραστηριότητα που δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς, και εξέθρεψαν κατ ουσία τα αυγά του φασισμού , αφετέρου δε ισχυροποίησαν μια πραγματικότητα ότι δηλαδή  σήμερα  οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, αυτό με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.
Θλιβερό το φαινόμενο της ασυνέπειας αλλά και της  ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής, αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο αυτό που προκύπτει από συμπεριφορές όσον αφορά    την οικονομική διαχείριση της χώρας η οποία χαρακτηρίστηκε ήδη ως ανυπόληπτη, και βεβαίως για τις ανυπόληπτες συμπεριφορές, υπάρχουν θεραπείες ,όπως π.χ. η παρέμβαση του Δ.Ν.Τ.(ενός διεθνούς οικονομικού οργανισμού που δανείζει πράγματι με επιτόκιο που τις περισσότερες φορές έχει αναφορά στην εθνική κυριαρχία του δανειζόμενου.)
Στο σύνολό της η κοινωνία διαφωνεί με την αποφυγή του προσδιορισμού της σχέσεως αιτίου- αιτιατού,( την περιγραφόμενη κατάσταση οικονομικής και κοινωνικής αποσύνθεσης την προκάλεσαν άνθρωποι και συμπεριφορές) με την έννοια ότι εάν κι εφόσον  δεν επιχειρηθεί η πολιτική ανάταξη στην πολιτική συμπεριφορά, η οποιαδήποτε οικονομική ανάταξη θα έχει αργά η γρήγορα την ίδια κατάληξη.
Είναι σαφές ότι το  πραγματικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι μόνο  τα όποια  οικονομικά προβλήματα, αλλά η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά  που τα δημιούργησε, και είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική κάστα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα.
Η  θέση ότι η ύφεση στην Ελλάδα  δεν προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης  ανάπτυξης που επικράτησε στην χώρα μας, αλλά μιας μακράς αντίληψης της πολιτικής διαχείρισης  του «τζάμπα μάγκας», αποτελεί κοινό τόπο.
Κοινό τόπο και  οικονομική παραδοχή αποτελεί επίσης η άποψη ότι  η προκύψασα ύφεση δεν αντιμετωπίζεται με αύξηση των φόρων, με επιπλέον ακριβό η φτηνό δανεισμό, με περικοπές μισθών, με περαιτέρω συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης, γιατί όλα αυτά τα μέτρα χαρακτηρίζονται μικροοικονομικής προοπτικής, είναι δηλαδή μη αναπτυξιακά, δεν υποστηρίζονται  δε από την μακρό οικονομική θεωρία και πράξη, και μάλλον  θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περιστασιακά, και εν τέλει μέτρα που θα παρατείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα τον εφιάλτη της ανεργίας, της πείνας, των αυτοκτονιών .
Χαρακτηρίζεται εφιαλτικό το τοπίο  γιατί το διάστημα αυτό δεν θα υποστεί η χώρα τις συνέπειες της ύφεσης μόνο, αλλά θα υποστεί μια άνευ προηγουμένου  βίαιη παρέμβαση με χαρακτήρα μόνο εισπρακτικό χωρίς την δυνατότητα να μπορεί να σχεδιάσει μακροοικονομικά και να δοθεί αναπτυξιακή προοπτική.
Θεωρώ ότι η παρούσα κατάσταση θα έχει τραγικές συνέπειες όχι μόνο οικονομικές αλλά κοινωνικές- οικογενειακές, ψυχολογικές, χαρακτηρίζονται τέτοιες γιατί θα είναι πρωτόγνωρες και θα πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι ότι χωρίς νέα  παραγωγή εθνικού προϊόντος, και η οποία  επιτυγχάνεται με άλλα μέτρα που ακόμη σχολάζουν, η ύφεση θα από δομεί τον κοινωνικό ιστό όπως η ανίατη ασθένεια το ανθρώπινο σώμα και βέβαια όταν εμφανιστεί στην πλήρη της μορφή γιατί ακόμη είμαστε στην εμφάνιση της.
 Η αίσθηση είναι ότι η παρούσα κατάσταση θα είναι αρκετά μεγάλη. Τον ακριβό δανεισμό θα ακολουθήσει ένας λιγότερο ακριβός, το πραγματικό γεγονός όμως είναι ότι το προϊόν αυτό κατευθύνεται και πάλι προς μη παραγωγικές και αναπτυξιακές προοπτικές για την χώρα ,αλλά για εξόφληση δεδουλευμένων αμαρτημάτων  και κατά συνέπεια  επειδή η έξοδος από την ύφεση δεν γίνεται με ασκήσεις επί χάρτου αλλά με συγκεκριμένα δοκιμασμένα οικονομικά μεθοδολογικά εργαλεία μακροοικονομικής ανάπτυξης, ίσως η αναγκαστική  παρουσία του ΔΝΤ στην χώρα μας προκαλέσει όχι μόνο την βίαιη οικονομική εξαθλίωση αλλά και την κοινωνική αποσταθεροποίηση .
Την φάση της ύφεσης θα ακολουθήσει λογικά η φάση της όποιας ανάπτυξης, η ελπίδα πρέπει να  είναι ότι την επόμενη μέρα θα πρέπει να βρεθεί η χώρα θωρακισμένη από θεσμούς ικανούς ούτως ώστε  να μπορεί το ίδιο το πολιτικό σύστημα να αυτό προστατεύεται, στο μέλλον  και ταυτόχρονα να μπορεί να προστατεύει την υπόληψη την περιουσία αλλά και την αξιοπιστία της χώρας πρωτίστως αλλά και την ομαλή κοινωνική και  οικονομική ανάπτυξη και εξέλιξη.
«Αυτό που δεν έπρεπε, και δεν πρέπει να ξανασυμβεί στο μέλλον είναι αυτή η αδιανόητη και αχαρακτήριστη προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από τους ασχολούμενους με την πολιτική διαχείριση της εξουσίας, οι οποίοι αλαζονικά αγνόησαν και αγνοούν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής επιστήμης και ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι μια συνεχής διαδικασία στο χρόνο εξέλιξης της Δημοκρατίας, και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψιν του ότι η φαύλη διαχείριση των κοινών θα τον οδηγεί στο μέλλον εκεί που οδηγείται και ο πολίτης όταν παρανομεί, καθότι μια ευνομούμενη και σύγχρονα θεσμοθετημένη Δημοκρατία δεν μπορεί να προστατεύει με ειδικούς νόμους «μικρούς πολιτικούς» που επειδή βρέθηκαν στο χώρο της πολιτικής θεώρησαν και θεωρούν ότι η «Πολιτική» τελειώνει με τον «πολιτικό» .
Η ελληνική κοινωνία διακρίνει με ευκολία  και σήμερα «άνομες»  συμπεριφορές, και βεβαίως δικαιούται μέσα σε αυτή την δίνη να της δοθεί η δυνατότητα και η  ευκαιρία να αναδείξει, αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και κτήνη», να προωθήσει ή να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει ή να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Κατεδαφιζόμεθα, πολίτες και Δημοκρατία, και μία από τις δυνατότητες ανάσχεσης αναμφίβολα είναι η πολιτική ανάταξη ,η οποία και θα επιτρέψει και θα διευκολύνει την οικονομική και  κοινωνική  ανάταξη, με την λογική της καθοριστικής παρέμβασης όσον αφορά την διαδικασία εξ ορθολογισμού της διοίκησης  να θέτει  στο εξής στο περιθώριο,(η Δημοκρατία και οι Θεσμοί της) όχι μόνο αυτούς που στην καθημερινότητα τους χαρακτηρίζονται ως ανυπόληπτοι, κλέφτες ή απατεώνες, και αποτελούν υποκείμενα του ποινικού δικαίου, ως φίλοι και συνδαιτυμόνες  των τροφίμων  του κορυδαλλού, αλλά και όσους είτε δεν καταλάβαιναν, ότι οι συνάδελφοί τους υπουργοί και λοιποί έκλεβαν το δημόσιο χρήμα οπότε είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, είτε καταλάβαιναν και άρα είναι επικίνδυνοι να αναπαραγάγουν με την παρουσία των  συνεχώς τις ίδιες αμαρτωλές πρακτικές και στο μέλλον.




Ιωάννινα, 08/12/2016
Υγ. Σε καμία των περιπτώσεων η αναφορά και ο σκοπός της δεν είναι να απαξιώσει τον δομικό ρόλο της πολιτικής εξουσίας.


·          Η παραπάνω αναφορά αποτελεί κατά τίτλο και κείμενο επεξεργασία της πρώτης γραφής.
·          Επισημαίνεται για την αξιοπιστία εντύπου και γράφοντος.
·          Κείμενο στοχευόμενης γραφής στο θέμα «πολιτική εκτελεστική εξουσία», έχοντας υπ όψιν ότι άλλο πράγμα έχω την παραπάνω εξουσία, άλλο πράγμα την  ασκώ, και άλλο πράγμα τι με ενδιαφέρει από την άσκησή της


                                                                 Ευχαριστώ θερμά & Καλά Χριστούγεννα.

19 Σεπτεμβρίου 2016

                    Η υποκουλτούρα της θεωρίας των άκρων …

Με αφορμή την  τοποθέτηση του κ. Θ. Πάγκαλου σε άρθρο του στο «Βήμα» της Κυριακής  18.09.2016, περί φασιστών -Κομουνιστών και ηλιθίων Ελλήνων, τοποθετώντας όλους στο  ίδιο  πολιτικό και νοητικό φάσμα.
Με αφορμή επίσης την ατυχή θέση αυτού του κειμένου, το οποίο εμφανίζει χαρακτηριστικά γράφοντος με γεροντική άνοια, αλλά και φασίζουσα  νοοτροπία στην ίδια εφημερίδα, δίπλα από το μοναδικό σε βάθος και ουσία άρθρο του καθηγητή μου και σύγχρονου φιλοσόφου Γ. Βέλτσου.

Σε κάθε περίπτωση είναι δικαίωμα αναφαίρετο στη Δημοκρατία να  μπορεί να εκφράζεται κανείς ελεύθερα, ταυτόχρονα όμως αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης της δημοκρατικής αυτής αρχής και δυνατότητας η απεμπόληση της οποιασδήποτε ελεύθερα εκφραζόμενης άποψης η οποία προσβάλει την ίδια αρχή και επιβουλεύεται την ισχύ της, ακόμη κι αν αυτή ανήκει στον οποιονδήποτε έχει την άποψη ότι αποτελεί κάτι  σημαντικό στη δημόσια ζωή του τόπου.
Με διάθεση ειλικρίνειας το κείμενο χαρακτηρίζεται πολιτικά σαθρό και γραμμένο με την λογική ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να κατανοήσει ότι το τέλος του πολιτικού δεν σημαίνει και το τέλος της πολιτικής ,και ο οποίος δεν μπορεί να δει και να δεχθεί ότι η πολιτική ζωή έχει αρχή μέση και βεβαίως τέλος.
Εν είδη άρθρου, διαβάζοντας το κανείς μεταφέρεται νοερά στην περίοδο που ο κύριος αυτός χρημάτιζε υπουργός, κείμενο με ύφος αυταρχικό με μια πολιτική λογική ξύλινη και εκτός σημερινής πραγματικότητας και με μια αλαζονική διάσταση η οποία παραπέμπει σε μια γονιδιακή  και φασιστική υποκουλτούρα.
Ο υποφαινόμενος δεν αποδέχεται την παραπάνω άποψη ότι δηλαδή μπορεί να υπάρξει γονιδιακά η μεταφορά οποιασδήποτε κοινωνικής συμπεριφοράς, εντούτοις αποδέχεται την ύπαρξη μιας φασίζουσας νοοτροπίας η οποία αποκτάται με την επαγγελματική ενασχόληση με την πολιτική σε κάθε χώρο και σε κάθε άνθρωπο.
Πώς να αποδεχθεί κανείς την άποψη περί της πνευματικής αποβλάκωσης του Έλληνα κατά Πάγκαλο, σε μια χρονική στιγμή που ο Έλληνας συντρίβεται και συνθλίβεται υπό το βάρος μιας αφόρητης πραγματικότητας, για την οποία  μέρος της όποιας ευθύνης έχει αυτός ο κύριος και οι ήδη φυλακισμένοι συνδαιτυμόνες του ;
Με την κατά κοινή ομολογία ανεγκέφαλη φράση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο του ανωτέρω κυρίου ότι «μαζί τα φάγαμε», και την πολιτικά  «ανόητη» τουλάχιστον άποψη περί φασιστών η κομουνιστών η ηλιθίων ότι το ίδιο είναι,  παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο ο πολιτικός ξεπεσμός και αμοραλισμός, και όχι μόνο, αλλά και των μέσων που δέχονται να μεταφέρουν στην κοινωνία μια αποκρουστική και ανεύθυνη πολιτική έκφραση ως δήθεν “στοχευόμενο  πολιτικό λόγο”, ως δήθεν άποψη άξια προσοχής  για την διάσωση μιας χώρας και του λαού, ως δήθεν λόγο πολιτικό .
Τούτο σημαίνει ότι η θέση του κάθε «παροπλισμένου νοητικά» κυρίως  δεν μπορεί να  αποτελεί θέμα και  να πλασάρεται στον αναγνώστη ως ελεύθερη γνώμη η πρόταση περί  της δημοκρατίας  ακόμη και  αν υπογράφεται από πρώην υπουργό, κι εδώ εμπλέκεται σαφώς  η ευθύνη  του εκδότη …όταν από τα γραφόμενα εκδύεται οσμή φασισμού…
Τούτο δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι με τα ανωτέρω γραφόμενα υπονοείται η οποιαδήποτε μορφής  λογοκρισία, αλλά σαφώς και οφείλει η ελευθεροτυπία όχι μόνο να  επιβάλλει φιλτράρισμα στην κάθε λογίς πολιτική βλακεία  αλλά και να τοποθετείται με σαφήνεια σε δηλητηριασμένες απόψεις όταν γίνεται προβοκατόρική προσπάθεια ταύτισης φασισμού και κομουνισμού.
Τούτο σημαίνει ότι απαιτείται στοιχειωδώς  κάποια αξιολόγηση στην προκλητική και χωρίς κοινωνική ευαισθησία τοποθέτηση, από έντυπα και μέσα κυρίως με δημοκρατικό προσανατολισμό.
Η Ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς, προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο) και εντελώς μακριά από εκείνη που οδήγησε σε αυτήν την πρωτοφανή προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από  τους φορείς της πολιτικής εξουσίας , οι οποίοι αλαζονικά υπέσκαψαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο ,η διαδικασία αποτελεί το μείζον το πρόσωπο το έλασσον, και με τις ενέργειες των οδήγησαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τους Έλληνες στην σημερινή κατάσταση, αυτή του πολιτικού αμοραλισμού, και της αδιαφορίας.
Η δομική αναδιοργάνωση και ανάταξη της οικονομικής μας κατάστασης με τον ένα η τον άλλο τρόπο, και αφού κάνει τον κύκλο της η παρούσα κρίση σε ορισμένο βάθος χρόνου θα επιτευχθεί.
Ταυτόχρονα όμως αν δεν επιχειρηθεί και η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με  το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα αμφιβάλλει συνεχώς , ο νέος θα βρίσκεται εκτός του πολιτικού γίγνεσθαι, και η κοινωνία θα μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες όπως η ανεκδιήγητη «φρέσκια άποψη» περί πνευματικής αποβλάκωσης . 
Όπως είναι αναγκαίο λοιπόν να οριοθετηθεί το πλαίσιο και να επαναπροσδιοριστεί με σύγχρονες θέσεις, το τι επιτρέπεται και το τι απαγορεύεται στον πολιτικό, έτσι φαίνεται ότι αποτελεί επιβεβλημένη ανάγκη και η τοποθέτηση του τύπου απέναντι στο γεγονός  του φασισμού.
Φασισμός δεν σημαίνει μόνο πράξη και γεγονός. Φασισμός σημαίνει και άποψη,  και ιδέα.
Και ο τύπος με την εξαιρετικά μεγάλη δυναμική του στο να επηρεάζει οφείλει τούτες τις ώρες να δει το ιστορικό θέμα ότι οι ανατροπές των κοινωνικών και πολιτικών συστημάτων δεν αρχίζουν ποτέ με πράξεις αλλά ξεκινάνε με παράλογες ιδέες. 
Τίθεται λοιπόν αγαπητέ μου Αναγνώστη το ερώτημα από ποιας μορφής φασισμού κινδυνεύει περισσότερο και άμεσα η ελληνική κοινωνία από την ενέργεια κάποιου η κάποιων φασιστών που έτσι κι αλλιώς είναι καταδικαστέα η από την ενσυνείδητα προβοκατόρικη, και με βεβαιότητα φασιστική διάθεση και ισχυρισμό ότι ο φασίστας ο κομουνιστής και ο ηλίθιος είναι το ίδιο.
Οφείλουμε να είμαστε υποψιασμένοι απέναντι στον υποκρυπτόμενο φασισμό, την γραβάτα και τους κάθε λογίς χαρτογιακάδες, τύπου Πάγκαλου οι οποίοι θεωρούν ακόμη σήμερα παρόλη την κατάντια που οδήγησαν τον τόπο, ότι αποτελούν κεφάλαιο για την χώρα.
Είναι δε προβοκατόρικη αν όχι άσχετη και άστοχη αλλά και ατεκμηρίωτη η άποψη που ο επαγγελματίας της πολιτικής και νυν συνταξιούχος της λογικής, θέλοντας να αποκρύψει την πραγματικότητα επικαλείται την Δημοκρατία, μόνο που με την συμπεριφορά του έχει πείσει το κοινωνικό σύνολο ότι ο ίδιος υπήρξε ομοτράπεζος  φυλακισμένων και αξιοθρήνητων υποκείμενων του κοινού ποινικού δικαίου…αλλά και εν δυνάμει υποκρυπτόμενος φασίστας…θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος …

Κείμενο ελεύθερο δημοσίευσης. Κείμενο κατά τίτλο και περιεχόμενο του γράφοντος.




Ιωάννινα   19.09.2016

24 Μαΐου 2016

  
            Χρήστου Παπαδημητρίου.
               Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου
               Προέδρου Τ Κ Πύργου-Κόνιτσας.




                                    Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Ο Σ  Ξ Ε Π Ε Σ Μ Ο Σ
                                    &
                           Φ Α Σ Ι Σ Μ Ο Σ.


                                ( Για λόγους σεβασμού στην προβληματική των ημερών το άρθρο αναφέρεται με γενικότητες ορολογίας αλλά οπωσδήποτε σημειολογικές.)
 Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον  πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε  τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για  επιβίωση,  οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου  επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά  αλλά και ανιστόρητα  την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη  στις νοοτροπίες και  τις συμπεριφορές.
  Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι  λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως  και ο κάθε νοήμων πολίτης και την τελευταία  δραματική εξέλιξη του κοινοβουλευτικού εξευτελισμού, όχι επισημάνσεις, αλλά στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές   καταδικασμένες και ξεπερασμένες.
Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη  σήμερα  για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα είναι πέρα από τα πρόσωπα  που διαδραματίζουν κάποιο, η κάποιο σημαντικό ρόλο στην πράξη αυτή του Ελληνικού δράματος αποτελεί το ποσοστό των πολιτών που τοποθετούνται θετικά σε πολιτικό χώρο που βρίσκεται απέναντι από την Δημοκρατία.
Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία  και  αποτελεί ανάχωμα  και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.
Αν μείνουμε στην αριθμολογία  και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη  κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης  σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται  αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας  άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί  δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .
Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα  η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά ,και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό  ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα  η  συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές  στις  εκλογές. 
Ακραίες, αλλά  η Δημοκρατία είναι το  πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής του, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν  σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς που η ιστορία χαρακτηρίζει  επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.
Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η  όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την  σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη  ότι σήμερα  οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία   φαίνεται ότι  δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται  κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.
 Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής, αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.
Συμπεριφορές που οδήγησαν κοινωνικές ομάδες  σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές»  και τις οποίες  εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά  κυρίως οι πολιτικοί αλλά και  λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές δήθεν συζητήσεις.
Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η διαχέουσα άποψη περί συμμετοχής σε μη δημοκρατικές ενασχολήσεις.
Η άσκηση της εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια αγνόησε την πολιτική βούληση των πολιτών η οποία διαμορφώνεται συνήθως με πολιτικές λόγων, ασκήθηκε πέρα και έξω από κάθε λογική, αγνοώντας επιδεκτικά η κατ άλλους προσβάλλοντας χαρακτηριστικά  τον πολίτη και την κοινωνία.
Τούτο σημαίνει ότι  αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με  το ποιο  είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να  συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες , επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποστροφή στα πολιτικά δρώμενα να μεγαλώνει ,η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες ,και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
«Αυτό σημαίνει ότι η όποια  ανάταξη στην οικονομική μας  πανωλεθρία αν ταυτόχρονα  δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την  θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι μοναδική  διαδικασία στο θέμα της  εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να  την υπηρετεί έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η φαύλη διαχείριση των κοινών θα  τον οδηγεί στο μέλλον   εκεί που οδηγείται  και ο  κοινός εγκληματίας.
Αυτό σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί και η πολιτική ανάταξη η  ιστορία σύντομα θα καταγράψει τους επιόρκους της μεταπολιτευτικής Ελλάδος ,άσχετα με την έκβαση του ναι η του όχι..σε αυτού του τύπου κοινοβουλευτικών παρωδιών.
Εν κατακλείδι αγαπητέ μου συμπολίτη η πολιτική άρνηση ακόμη και σήμερα  όσον αφορά την απόδοση των ποινικών ευθυνών -γιατί αυτές είναι το ζητούμενο- δημιουργεί μέγιστο ανάχωμα στην πολιτική ανάταξη η οποία αποτελεί προϋπόθεση της όποιας οικονομικής η άλλης  ανάταξης της χώρα μας, αν δε, δεν επιχειρηθεί σοβαρά, και κυρίως αν δεν ξεχωρίσει η ήρα  από το σιτάρι ,τότε είναι πιθανή η μετάβαση σε μια κατάσταση που πλείστοι εξ αυτών θα παρεμβαίνουν δήθεν για την Ελληνική Δημοκρατία, ζώντας όμως στην «προσωπική τους δημοκρατία που έχτισαν  καλυπτόμενοι πίσω από την πολιτική ασυλία,… ως άλλες εξ ανατολών καλλονές …
Αγαπητέ αναγνώστη :
…δεν θα μπορούσα να μην σε προτρέψω να χαμογελάς παρότι δύσκολο μιας και άθλιοι τύποι του πολιτικού υπόκοσμου έκλεψαν-υποθήκευσαν και πιθανώς να καταστρέψανε το αύριο των παιδιών μας αποταμιεύοντας οι ελεεινοί και τρισάθλιοι την ελπίδα τους για ζωή σε θυρίδες του εξωτερικού .

Κείμενο σε πρώτη γραφή αλλά δεύτερη προβολή ελεύθερο δημοσίευσης  -


Γιάννενα 24.05.2016

21 Απριλίου 2016

             Χρήστου Παπαδημητρίου.
      Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου.
    Προέδρου Τ Κ Πύργου-Κόνιτσας.                                 
               
           …σε τούτα τα πέτρινα χρόνια
                       ας λείψουν τα ξύλινα λόγια …                   
   
       (Εν όψει των πασχαλινών μηνυμάτων των  πολιτικών και θρησκευτικών ταγών της πατρίδας).

Ιδιαίτερα φέτος φαντάζει αστείο  ακόμη και με αυτά τα εξαιρετικά από  φιλολογικής  άποψης πασχαλινά μηνύματα, τα οποία εθιμοτυπικά απαγγέλλονται για το θεαθήναι και μόνο, πολιτικοί και θρησκευτικοί ταγοί να καταφέρουν να μιλήσουν απλά ανθρώπινα ειλικρινά αλλά και να ακουμπήσουν  κατά τι  την τραγική κοινωνική και οικονομική αλλά και αξιακή προβληματική.
Εργολαβικά δε και με το αζημίωτο ως συνήθως  συνεργαζόμενοι με τα φερέφωνα των εφημερίδων και της τηλεόρασης , με πλείστη κυνικότητα θα περιγράψουν με απύθμενο θράσος την ανάσταση του θεανθρώπου, θα παραπέμψουν δε στις καλένδες την ανάσταση του ταλαιπωρημένου  ανθρώπου, και δη του Έλληνα πολίτη.
  Οι μεν πολιτικοί και πάλι θα αναφερθούν με τα μηνύματά τους στην δύναμη του λαού γενικώς να αντέξει τα πεπραγμένα τους, αποφεύγοντας επιμελώς να αναφερθούν στο δια ταύτα, οι δε θρησκευτικοί  θα αναφερθούν στην μετά θάνατο ζωή μας και στην σωτηρία της ψυχής μας  αποφεύγοντας επιμελώς να αναφερθούν και να στηλιτεύσουν το αληθινό  γεγονός ότι κύρια φροντίδα πολλών εξ αυτών  είναι η εξασφάλιση αυτής της ζωής και  «το κάτι τις» για τα γεράματά τους.
Θα είναι θεωρώ και πάλι  προκλητικά κατανοητός ο λόγος τους ώστε θα αντιληφτεί ο πολίτης την εσκεμμένη προσπάθεια  όλων των παραπάνω να εμποτίσουν την κοινωνία με την άποψη και την  θέση περί ατομικής ενοχής του πολίτη, όχι απλά  της ευθύνης των πολιτών  αλλά της  ενοχής του πολίτη, όσον αφορά την παρούσα προβληματική .
 Αυτό το «προβοκατολόγημα» που έντεχνα καλλιεργείται αλλά και περίτεχνα τροφοδοτεί μια νέα αντίληψη όσον αφορά την  κοινωνικοποίηση του νέο έλληνα  όχι μόνο σε ότι αφορά το γεγονός  της συν ευθύνης που ενδεχομένως υπάρχει, αλλά και στο πρωτόγνωρο γεγονός ότι  υφίσταται προσωπική ενοχή, για αυτή την ανελέητη κατάσταση με την οποία θα πρέπει να συμβιβαστεί.
Προσωπική ενοχή αγαπητέ μου συμπολίτη, για το γεγονός του ότι ο διπλανός μας έχει καταστεί ήδη «ληξιπρόθεσμος» σε υποχρεώσεις και καταστάσεις της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά και την πυραμίδας αξιών.
Προσωπική ενοχή για το σημερινό status quo που  μας προέκυψε από συγκεκριμένους χειρισμούς συγκεκριμένων ανθρώπων της εκτελεστικής της νομοθετικής αλλά και της δικαστικής εξουσίας  και όχι μόνο, ενώ οι ίδιοι εκλαμβάνουν την προσωπική τους παρέμβαση ως ελπίδα για την πατρίδα ,η διαμεσολάβηση στο θείο, από τους της θρησκευτικής αντιστοίχως εξουσίας.
Αυτή η κατευθυνόμενη συμπεριφορά γίνεται σήμερα αντιληπτή ως δόλια επιχειρούμενη, με σκοπό την εκμάθηση νέων κανόνων και   στάσεων ζωής.  
Η επίκληση της γενικής ευθύνης και η ανίχνευση μέσα σε αυτή της προσωπικής ενοχής  για την ανεργία την φτώχια την μιζέρια είναι έννοιες για τις οποίες ο πολίτης πρέπει να πειστεί ότι έχει όχι μόνο μερίδιο ευθύνης αλλά και ενοχής, αποτελεί κατά την άποψή μου προβοκατόρικη προσπάθεια η οποία βρίσκει συμμάχους σε όλο το φάσμα της πολιτικής θρησκευτικής ,κοινωνικής , δημοσιογραφικής και όχι μόνο  διάστασης στην χώρα μας.


Αρνούμαι ως πολίτης να δεχτώ και  να αποδεχτώ την ανελέητη υποκρισία όλων αυτών που από θέσεις ισχύος και  εξουσίας  θα μας παραμυθιάσουν και πάλι με  μια από τα ίδια ανακατεύοντας τις λέξεις, και αλλάζοντας  τις ημερομηνίες στα γραμμένα από άλλους κείμενα.
Πιστεύω ότι σε αυτά τα θεατρινίστικα μηνύματα δεν υπάρχει ίχνος ειλικρίνειας, πλην της εθιμοτυπικής ανοησίας, η οποία ιδιαίτερα  φέτος θα εκνευρίσει αφάνταστα καθότι δεν έμεινε στον πολίτη ίχνος ανοχής, αλλά και αντοχής. 
Σιχάθηκα ως πολίτης τον ψεύτικο καθωσπρεπισμό την γραβάτα και τους κάθε λογίς χαρτογιακάδες, οι οποίοι θεωρούν ακόμη σήμερα παρόλη την κατάντια που οδήγησαν τον τόπο, ότι αποτελούν κεφάλαιο για την χώρα.
Για άλλη μια φορά οι πολιτικοί και θρησκευτικοί  εκπρόσωποι της χώρας μας θα εκφράσουν με μεγίστη ευλάβεια απόψεις και θέσεις στα πασχαλινά τους μηνύματα περί ηθικής και ηθικών αξιών, η ηθική όμως έχει δομικά χαρακτηριστικά ως έννοια ,διαφέρει λοιπόν η έννοια της ηθικής από τον ηθικό όπως ο πολιτικός από την πολιτική, αλλά και ο ιερωμένος από την ιεροσύνη.
Ξύλινα λόγια, ψεύτικα λόγια, υποκρισία ,και ξεδιάντροπη προκλητικότητα, σε πέτρινα χρόνια και εποχές, σε μέρες περίσκεψης, και προβληματισμού, σε καιρούς χαλεπούς για πολύ μεγάλα τμήματα του λαού μας, όχι βέβαια για όλο τον λαό μας γενικά και απροσδιόριστα.
Είναι  προσωπική άποψη ότι με βεβαιότητα φέτος τα μηνύματα όλων τους θα είναι περιττά  και καλλίτερα να σιωπήσουν , καθότι όλων τους οι αναφορές θα  περιστρέφονται στην ερχόμενη Ανάσταση μα κανείς δεν θα ενστερνίζεται με ειλικρίνεια  τον σταυρωμένο πολίτη, και ως άλλοι πόντιοι Πιλάτοι μη σεβόμενοι απολύτως τίποτα, και μέσα από τα μηνύματα τα πασχαλινά το μόνο που θα τους ενδιαφέρει και πάλι θα είναι το εγώ τους.
Δεν θα ακουμπάει όμως σήμερα ο λόγος την πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει σύνδεση σε αυτά που θα  λένε και σε αυτά που  θα υπονοούν, και εν τέλει δεν θα υπάρχει σοβαρότητα σε αυτή την προκλητική και υποκριτική έννοια της αγάπης, προς τον πλησίον, και αυτό με ανησυχεί ως πολίτη περισσότερο όλων, το «ξεδιάντροπο λέγειν» από πολιτικούς και δεσποτάδες από προέδρους και αντιπροέδρους.
Αγαπητέ αναγνώστη, η παραπάνω αναφορά ίσως λαθεύει, το αισθητήριο όμως του πολίτη δεν λαθεύει σε αυτό το θέμα, για τούτο και σε κάθε περίσταση γίνεται λόγος για την περισσή υποκρισία, την ανελέητη παραμυθολογία αλλά και την  εικονική πραγματικότητα που περιγράφουν και αρέσκονται να αναφέρονται πολιτικοί και οι περί αυτών  με αυτά… τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα …ακόμα και εν όψει των αληθινών και μεγάλων γεγονότων της χριστιανοσύνης, όπως αυτό της Ανάστασης του Θεανθρώπου.

·         Το παραπάνω κείμενο είναι διάσπαρτες απόψεις αλλά όχι δομημένο κείμενο - άρθρο.
·         Κείμενο και τίτλος σε πρώτη γραφή.
·         Για τον λόγο αξιοπιστίας του γράφοντος του κειμένου αλλά και του μέσου που πιθανόν το δημοσιεύσει, αναφέρεται ότι η έννοια της πολιτικής, του πολιτικού, των εξουσιών της Δημοκρατίας, και του θρησκευτικού ηγέτη γίνονται με απόλυτο τρόπο σεβαστά. 
                               

                                  Κ α λ ή   Α ν ά σ τ α σ η.

11 Μαρτίου 2016

Χρήστου Παπαδημητρίου.
Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου.


              
  Ο «ΒΟΥΡΚΟΣ»
Της  Ελληνικής αρθρογραφίας.
Υγαγαπητέ μου να γνωρίζεις ότι η επί  «μισθώ αρθογραφία» στην ουσία είναι μιας μορφής εργολαβία, κατά συνέπεια ο επαγγελματίας αρθρογράφος, δεν είναι δημοσιογράφος με την έννοια της καταγραφής του γεγονότος που έγινε, αλλά της έκφρασης  άποψης που του παραγγέλλεται…, ιδιαιτέρως στην πολιτική εφημερίδα η παραπάνω θέση εξαντλείται στην ιδεολογική κειμενογραφία και ως εκ τούτου να γνωρίζεις  ότι  λειτουργεί  ως αλλοτριωτική διαδικασία… και αυτό πρέπει να το σκεφτείς καλά …αν επιθυμείς να γράφεις  ελεύθερα η να γράφεις  αμειβόμενος κατ αποκοπή με ότι αυτό σημαίνει…

Απάντηση  στον υποφαινόμενο  της καθηγήτριάς Αλίκης Μαραγκοπούλου  της Παντείου Σχολής  το 1982  στο ερώτημα…  επαγγελματική η ελεύθερη αρθρογραφία…


             Η επικοινωνία που επιτυγχάνεται ανάμεσα στον πολίτη και τον χώρο της πολιτικής εφημερίδος αποτελεί διαδικασία μοναδική, με την έννοια ότι εξυπηρετείται ανάγκη ουσιαστική, και δομική όσον αφορά  την ισορροπία του ανθρώπου, που ενδιαφέρεται τόσο για την πληροφόρηση όσο και για την ενημέρωσή του.
              Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ γράφοντος και αναγνώστη, και με αυτή την έννοια είναι μια σχέση «ερωτική»,δηλαδή ο γράφων κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση  δεν επαναλαμβάνεται αλλά «επιχειρεί» εκ νέου  την παρουσίαση ενός νέου κειμένου, μιας νέας δηλαδή επικοινωνιακής προσπάθειας.
             Προσπάθεια την οποία ο αναγνώστης ιδιαίτερα σήμερα μπορεί να αξιολογήσει, και έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί αφενός την διάθεση του γράφοντος  και  την ποιότητα της νέας γραφής ξεχωρίζοντάς την  από το σύνηθες φαινόμενο της αντιγραφής, και αφ ετέρου τον στόχο του γράφοντος, αν πρόκειται δηλαδή για μια ειλικρινή επικοινωνιακή τοποθέτηση η αν πρόκειται για μια δημοσίευση που στοχεύει απλά και μόνο στην αυτοϊκανοποίηση του.
            Για την  Δημοκρατία η ελευθεροτυπία αποτελεί τον πυλώνα της διασφάλισης της.
            Για την ελευθεροτυπία, ανασταλτικό παράγοντα αποτελούν οι κατ επάγγελμα «κομματικό- δίμιτοι», αρθρογράφοι και οι πάτρωνές τους από όλους τους χώρους εξουσίας βεβαίως, οι οποίοι με ανελέητη θρασύτητα, προκάλεσαν στον χώρο του έντυπου τύπου τις προϋποθέσεις για την «αλλοτρίωση» που υφίσταται αυτή η δυναμική δημοκρατική σχέση  ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτική εφημερίδα.
             Για την αλλοτρίωση- την αποξένωση με απλά λόγια-του αναγνώστη από την πολιτική εφημερίδα, ευθύνη καίρια και κύρια φέρνει και ο εκδότης της, ο οποίος πολλάκις δεν έχει καμία σχέση, ούτε με το πνεύμα ούτε με το νόημα της ελευθεροτυπίας, αλλά με εργολαβίες οικοδομικές, και πολιτικές μπίζνες.
            Και σε αυτή την ανεπανάληπτη μοναδική και αναντικατάστατη μορφή ενημέρωσης και πληροφόρησης του πολίτη από την εφημερίδα, προκαλείται η καταστροφική αποξένωση , η αλλοτρίωση του, σε σχέση με τo πολιτικό έντυπο όταν συμβαίνει, και σήμερα είναι σχεδόν το σύνηθες, η εφημερίδα να δίνει προτεραιότητα στην ιδιότητα του γράφοντα και όχι στην ποιότητα των απόψεών του.
            Αυτό συμβαίνει στον κεντρικό αλλά και στον περιφερειακό τύπο, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα, αμέτρητα κείμενα αμφιβόλου προέλευσης με την έννοια που παραπάνω αναφέρθηκε, καθότι πλήθος εξ αυτών αποτελούν κακέκτυπες αντιγραφές, πρόχειρα γραμμένες, δίνοντας την εντύπωση στον Πολίτη, ότι αγόρασε όχι πολιτική αλλά κομματική εφημερίδα και μάλιστα του προηγούμενου μήνα μιας και πολλοί εξ αυτών –που γράφουν αποκλειστικά δήθεν- αρέσκονται στο ανακάτεμα του ίδιου κειμένου αλλάζοντας τον τίτλο, προκαλώντας αυτό που περιγράφουμε ως αποξένωση- αλλοτρίωση .
             Λειτουργούν αποτρεπτικά ιδιαίτερα σήμερα, οι απόψεις «κάποιων» εμπλεκόμενων, και μη, επωνύμων οι οποίο αφού έχουν «εξασφαλίσει» θέση για την φωτογραφία τους , τους είναι αδιάφορη τόσο η ποιότητα του κειμένου, όσο και η ζημία που προκαλούν στον πολίτη στην σχέση του με την εφημερίδα.
Είναι φανερή σήμερα η άρνηση του Πολίτη να συμμερισθεί απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία ,(χωρίς ίχνος ενδοιασμού )και εν τέλει θέσεις οι οποίες δεν συνάδουν με το γενικότερο κλίμα πολιτικού προβληματισμού ,και μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ καθότι ο πολιτικός προβληματισμός αποτελεί με βεβαιότητα μονόδρομο για πολιτικό παρεμβατισμό όσον αφορά το πλάτεμα και το βάθεμα της Δημοκρατίας .
Νομιμοποιούμαι ως πολίτης να εκφράσω την άποψη ότι αδικεί τον αναγνώστη, ιδιαιτέρως σήμερα η στοχευόμενη κομματικά αρθρογραφία, και επιτείνει την προβληματική της σχέσης πολίτη και πολιτικού εντύπου καθότι αυτός μέσα από την ανούσια κομματική αντιπαράθεση αντιλαμβάνεται  το έντυπο ως κομματικό τραίνο και όχι ως διαδικασία παραγωγής πολιτικής άποψης, και πολιτικής σκέψης ,η οποία παράγεται βεβαιότατα και μέσα από τις πολιτικές εφημερίδες.
                  Στη Δημοκρατία έχω υποχρέωση ως ενεργός πολίτης και αναγνώστης να κρίνω όχι μόνο το κείμενο του οποιοδήποτε, αλλά και να σχολιάσω την στοχευόμενη πολιτικά κατά τίτλο, αλλά κομματικά κατά περιεχόμενο τοποθέτηση.
                   Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ την ελευθερία του καθενός να γράφει ότι θέλει και των εφημερίδων να δημοσιεύουν αυτά που επίσης επιλέγουν, με την προϋπόθεση ότι ,θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους το τι σημαίνει  αλλοτρίωση η οποία προσβάλει  σαν σαράκι σήμερα και  την σχέση πολίτη εντύπου, και εν τέλει την σχέση του πολίτη με την πολιτική.


·         Πρώτη γραφή κατά τίτλο και δεύτερη κατά  κείμενο ,με πολιτικούς και όχι  κομματικούς προσδιορισμούς, καθότι η κατά παραγγελία αρθρογραφία σήμερα το παράκανε… βούρκος, βούρκος, βούρκος…

Σας ευχαριστώ θερμά.















18 Δεκεμβρίου 2015


    
     Χρήστου Παπαδημητρίου.
     Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου.
     Προέδρου Τ Κ Πύργου-Κόνιτσας.
         

                                 Ο τίτλος ας είναι δικός σου Συμπολίτη…
                                 
                                             …σκόρπιες σκέψεις, σε πέτρινα χρόνια…
Είναι ανώφελο, ανόητο, περιττό και κουραστικό να επιχειρήσει κάποιος αυτές τις « ιδιαίτερες μέρες» να γράψει με σκοπό να μορφώσει ή να ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν. Φαντάζει στο σύνολό της η πληροφόρηση περίπου αδιάφορη σήμερα, και είναι σε όλους σχεδόν προκλητικά αδιάφορες μυριάδες τοποθετήσεις  καθότι περιγράφουν  τα ίδια και τα ίδια… και πάλι από την αρχή.
Είναι πιθανό και στα μέσα που απευθύνεται αυτή η αναφορά να είναι αδιάφορη και να μην τύχει δημοσίευσης, είναι πιθανό όμως αγαπητέ μου αναγνώστη αυτές οι «σκόρπιες σκέψεις» και απόψεις, να προκαλέσουν ένα ελάχιστο  ατομικό προβληματισμό, για ότι συμβαίνει πλέον σε μας ή πολύ κοντά μας.
Έχουν ως σημείο αναφοράς κυρίως την απρόσμενη κατάσταση του «νεόπτωχου» αλλά και την ανασφαλή θέση του «νεόπλουτου» που ως τέτοιος δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην νέα πραγματικότητα.
Και βέβαια σε λίγες μέρες οι κατά το εθιμοτυπικό δίκαιο ταγοί αυτής της δύσμοιρης χώρας θα ασχοληθούν και θα αναφερθούν στα μηνύματα τους στην δύναμη του λαού γενικώς που ξέρει να αντέχει, αποφεύγοντας ως τόσο επιμελώς να αναφερθούν στο δια ταύτα, ότι δηλαδή των ιδίων κύριο μέλημα κατάντησε η εξασφάλιση αυτής της ζωής παραμερίζοντας νόμιμα και παράνομα  «το κάτι τις» για τα γεράματά τους.
Θα είναι δε και πάλι προκλητικά ερειστικός ο λόγος τους ώστε ο πολίτης με σαφήνεια να αντιληφθεί την εσκεμμένη προσπάθεια  όλων των παραπάνω να εμποτίσουν την κοινωνία με την άποψη και την  θέση περί ατομικής ενοχής του πολίτη,. όχι απλά  της ευθύνης των πολιτών  αλλά της  ενοχής ενός εκάστου πολίτη.
Πιστεύω ότι σε αυτά τα θεατρινίστικα μηνύματα δεν υπάρχει ίχνος ειλικρίνειας, πλην της εθιμοτυπικής ανοησίας, η οποία σήμερα εκνευρίζει αφάνταστα καθότι δεν έμεινε στον πολίτη ίχνος ανοχής, αλλά και αντοχής. 
Φαίνεται ότι μεγάλη μερίδα πολιτών σιχάθηκε αυτόν τον ψεύτικο καθωσπρεπισμό την γραβάτα και τους κάθε λογίς χαρτογιακάδες, οι οποίοι θεωρούν ακόμη και σήμερα παρόλη την κατάντια που οδήγησαν τον τόπο, ότι αποτελούν κεφάλαιο για την χώρα.
Έτσι και τούτα τα Χριστούγεννα του απύθμενου πόνου και της εκτεταμένης φτωχοποίησης οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες της χώρας μας θα εκφράσουν με μεγάλη σοβαροφάνεια και κάλπικη ειλικρίνεια απόψεις και θέσεις στα μηνύματα τους περί αξιών και ηθικής, περί ήθους και τέτοια «κουραφέξαλα .
Ξύλινα λόγια, ψεύτικα λόγια, υποκρισία, και ξεδιάντροπη προκλητικότητα, σε πέτρινα χρόνια και εποχές, σε μέρες περίσκεψης, και προβληματισμού, σε καιρούς χαλεπούς για το σύνολο του λαού μας.
Είναι νοσηρή κατάσταση αγαπητέ μου συμπολίτη να περιγράφουμε συνεχώς την «απροσδιόριστα» τραγική κατάσταση της Ελληνικής κοινωνίας, οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της οποίας είναι  ήδη φανερές, το εφιαλτικό τοπίο της ύφεσης υπαρκτό ,και  η «προβληματική» της αδυσώπητης παρέμβασης των έξω δεδομένη, κατά συνέπεια δεν ωφελεί η αναφορά στην ίδια κατάσταση αλλά η παρέμβασή μας ιδιαίτερα σήμερα οφείλει να σηματοδοτεί αυτό που έρχεται και να μην αναμασά αυτό που φεύγει.
   Η άποψή μου είναι ότι δεν προάγουμε τίποτα σήμερα με το να περιγράφουμε τα αυτονόητα, και βέβαια ο λόγος μας γραπτός η προφορικός δείχνει ανιαρός, χωρίς καμιά δυναμική όταν δεν έχει μια διαφορετική λογική από την οποία  να προκύψει μια νέα ίσως προοπτική.
Και είναι σαφώς άδικο και ενέχει και ανηθικότητα εν μέρει η άποψη ότι για όλα τα κακώς κείμενα την ευθύνη την έχουν αποκλειστικά και μόνο οι πολιτικοί, χωρίς βέβαια και οι ίδιοι να έχουν κάνει την αυτοκριτική των όσον αφορά την οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα.
Είναι πρόδηλο ότι η σημερινή συγκυρία θα έχει εφιαλτικές συνέπειες όχι μόνο οικονομικές αλλά κοινωνικές, οικογενειακές, ψυχολογικές, χαρακτηρίζονται  δε τέτοιες γιατί θα είναι πρωτόγνωρες, σε σχέση τόσο με αυτό που γνωρίζαμε όσο και με αυτό που μας προκύπτει καθημερινά, ως νέα πραγματικότητα .
Και εν μέσω αυτής της χαώδους κατάστασης, αγαπητέ μου συμπολίτη φαίνεται ότι συγκεκριμένες μορφές συμφερόντων του συστήματος, ακόμη  και μέσα σε αυτή την δίνη και μέσα σε όλο αυτό το αρνητικό κλίμα, λειτουργούν και διαμορφώνουν, μια νέα συστοιχία «καστών», και πάλι όμως με τα χαρακτηριστικά  των πολιτικών, των ιερωμένων, των δικαστικών, και λοιπών λειτουργών, οι οποίοι φαίνεται ότι  θα έχουν όλα τα διαπιστευτήρια να πλαισιώσουν και να αποτελέσουν μια νέα «ελίτ», η οποία θα βρίσκεται στον αντίποδα αυτών που πιθανά να αντικαταστήσουν.
Πλείστοι εξ αυτών που παραπάνω αναφέρθηκαν ανέλαβαν «εργολαβικά», αφενός την οριοθέτηση  της  νέας ελίτ, και αφετέρου  την μεθοδική κοινωνικοποίηση του Έλληνα σε όρους και συνθήκες Γουατεμάλας, δηλαδή την κοινωνικοποίηση, του νεόπτωχου με νέους κανόνες και στάσεις ζωής.
Είναι φανερή η πρόκληση του Πολίτη ο οποίος μέσα σε αυτή την οικονομική κοινωνική ψυχολογική  δίνη να βρίσκεται και αντιμέτωπος στον τομέα της ενημέρωσής του με απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία, χωρίς ίχνος ενδοιασμού  και εν τέλει θέσεις οι οποίες συνάδουν με το γενικότερο κλίμα  του πολιτικού αμοραλισμού.
Αγαπητέ Συμπολίτη, σε τούτη την τελευταία μου μικρή  αναφορά για το 2015, θα ήθελα να αναφερθώ με σκόρπιες απόψεις σε αυτά που ψιθυρίζονται καθημερινά από όλους μας.
Δεν είναι προσωπική άποψη ότι ιδιαιτέρως φέτος τα μηνύματα όλων τους για την γέννηση του θεανθρώπου θα είναι και πάλι εκτός πραγματικότητας , γιατί όλων τους οι αναφορές θα προσεγγίζουν μια πιθανή ανάσταση παρακάμπτοντας την γέννηση, και ως άλλος πόντιος Πιλάτος θα αναφερθούν στο έλασσον και θα αποφύγουν το μείζον.
Αγαπητέ μου συμπολίτη, η φτώχεια η πείνα και ο πόνος δεν αντιμετωπίζονται με την συνήθη υποκρισία, την συνήθη ελεημοσύνη και ανελέητη παραμυθολογία, χωρίς αυτό να παραγνωρίζει τις όποιες ειλικρινείς προσπάθειες, αλλά και με την  εικονική πραγματικότητα που περιγράφουν και αρέσκονται να αναφέρονται πολιτικοί και ιερωμένοι  με αυτά… τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα …ακόμα και εν όψει των αληθινών και μεγάλων γεγονότων της χριστιανοσύνης, όπως είναι η γέννηση του χριστού μας.
Αγαπητέ μου συμπολίτη, ας προβληματιστούμε όλοι μας με αυτά που καθημερινά συμβαίνουν γύρω μας.
Με αυτά που  ασχολούνται εκπομπές και δημοσιογράφοι, πολιτικοί και «απολιτικοί» τύποι, άσχετοι και σχετικοί, επαγγελματίες αρθρογράφοι και μη, ιερωμένοι και δικαστικοί που κόπτονται περισσότερο για τον καθωσπρέπει βίο τους αλλά και για την  σωτηρία της ψυχής τους με εξαιρέσεις και απαλλαγές από αυτά που συμβαίνουν στους απλούς πολίτες  και όχι για την «κουρελοποίση» της αξιοπρέπειας ανθρώπων που έως χθες δεν διέφεραν σε τίποτα από εμάς …τους γείτονές τους…

Αγαπητέ μου συμπολίτη δέξου σε παρακαλώ αυτό που μπορώ να σου προσφέρω, 2016 ευχές.

Leeds 15.12.201

14 Οκτωβρίου 2015

Πολιτικός αυνανισμός!!!
(Πεζοδρομιακός Όρος δανεισμένος από το λεξιλόγιο των εκπροσώπων μας στο κοινοβούλιο.)
&
Αποχή από την εκλογική διαδικασία.
(Πολιτικός όρος δανεισμένος από την κοινωνική πραγματικότητα.)

Αίτιο ή αποτέλεσμα του ελληνικού πολιτικού αμοραλισμού;

Με αφορμή την επικείμενη εκλογή Προέδρου Της Νέας Δημοκρατίας και την ανήκεστο «πολιτική ίωση» των επαγγελματιών της πολιτικής να τους απασχολεί η διαδικασία μόνο ως αριθμητικό μέγεθος, και να αδιαφορούν πλήρως για το τι σημαίνει αυτό το «παιχνίδι» τους για την αξιοπιστία του θεσμού για τον οποίο δήθεν κόπτονται.
Με αφορμή επίσης το επικίνδυνο φαινόμενο της αποχής στις πρόσφατες εκλογές.
Με αφορμή δε και την εισχώρηση του Κου Βενιζέλου στην επιτροπή διαφάνειας της Βουλής των Ελλήνων, πολιτικός ο οποίος ελέγχεται για την χρήση της αδιαφάνειας ως μέθοδο πολιτικής επιβίωσης.

Βεβαίως εσύ αγαπητέ αναγνώστη γνωρίζεις την πραγματικότητα, ότι τον Γιάννη Aγιάννη τον έσπρωξε η πείνα στο κλέψιμο της φρατζόλας, και βεβαίως ότι τον έλληνα και σημερινό Γιάννη Aγιάννη σπρώχνει στους κόλπους της αντίδρασης όχι μόνο η αδυναμία του χορτάτου να καταλάβει τι σημαίνει πείνα, αλλά κυρίως  η «πνευματική αδυναμία»  των πολιτικών του μονοπωλίου  οι οποίοι ως αρουραίοι προσπαθούν να διασφαλίσουν μια θέση δίπλα στο κασέρι του δημοσίου κορβανά και ο νοών νοείτω…

Το πραγματικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι  τα όποια ποσοστά αποχής του εκλογικού σώματος, αλλά πρωτίστως η ηλικιακή διάρθρωση των πολιτών που στέκονται με αρνητική διάθεση απέναντι στο θεμελιώδες μέγεθος της Δημοκρατίας, αυτό της εκλογικής διαδικασίας.
Η αποχή αναμφίβολα αποτελεί ανάχωμα για την εξέλιξη της Δημοκρατίας, αν μείνουμε δε στην επί σκοπώ αριθμολογία, στην ανόητη και πολλές φορές «κατευθυνόμενη και προβοκατόρικη κουβέντα» στα κανάλια, και στην επιφανειακή άποψη «περί καναπέδων», τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, τις οποίες η δημοκρατία των ηλικιωμένων από κάθε άποψη πολιτικών δεν θα μπορέσει να τιθασεύει, με απρόβλεπτες συνταγματικές συνέπειες στο εγγύς μέλλον.
Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστές κάστες και επαγγελματικές ομάδες με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα - να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές», όχι μόνο για την οικονομία, αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά της αποχής από τις εκλογές αποτελεί καρκίνωμα για την επιβίωση και εξέλιξη του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος.
Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής, αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα ότι συμπεριφορές και πρακτικές αγγίζουν τα όρια της tabula rasa, υπό την έννοια της πολιτικής ενέργειας χωρίς πολιτική ευθύνη καθότι κατέστη η εκτελεστική εξουσία εκτελεστικό όργανο τρίτων θεσμικών και μη θεσμικών παραγόντων.
Επικίνδυνο όμως είναι ως φαινόμενο πολύ περισσότερο για την ανάπτυξη της Δημοκρατίας, τον πολιτικό μας βίο, η και πάλι καταγεγραμμένη άποψη στην συνείδηση των πολιτών ή σωστότερα των ενεργών πολιτών, των οποίων έχει με αυτές τις συμπεριφορές και πρακτικές των «πολιτικών» περιθωριοποιηθεί η πολιτική των προσωπικότητα, και αδρανοποιηθεί η πολιτική των σκέψη και άποψη, ότι η αποχή δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθειά νοσηρής κατάστασης στα πολιτικά πράγματα της χώρας.
Αν από εδώ δεν ξεκινήσει η επανατοποθέτηση και η ανάταξη των φθαρμένων πολιτικών συμπεριφορών η αποχή θα συνεχίζεται, αν δηλαδή δεν αλλάξουν τακτική να βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος, αν δηλαδή δεν αντιληφθούν ότι δεν είναι αναντικατάστατοι, αν δηλαδή δεν σταματήσουν να φυτεύουν δέντρα στην άμμο, αν δηλαδή δεν καταλάβουν ότι τα κόμματα έχουν λόγο ύπαρξης όταν έχουν αναφορές στο πεζοδρόμιο και στους πολίτες.
Αποτελεί κοινό τόπο επίσης ότι η αρνητική ή η θετική άποψη του πολίτη όσον αφορά τον πολιτικό αποτελεί βασική παράμετρο για την ποιότητα και την ανάπτυξη η συρρίκνωση της Δημοκρατίας.
Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η διαχέουσα άποψη περί μη συμμετοχής στα της πολιτικής ενασχόλησης.
Η άσκηση της εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια αγνόησε την πολιτική βούληση των πολιτών, η οποία διαμορφώνεται συνήθως με πολιτικές λόγων, ασκήθηκε πέρα και έξω από κάθε λογική, αγνοώντας επιδεκτικά η κατ άλλους προσβάλλοντας χαρακτηριστικά την κοινωνική επιταγή.
Αυτή η κατάσταση της πολιτικής αδιαφορίας του κόσμου εκ της πολιτικής συμπεριφοράς των πολιτικών, αποτελεί κατά την άποψη μου αρνητικό σύμπτωμα και ανασταλτικό παράγοντα της επιβίωσης και παραπέρα εξέλιξης της Δημοκρατίας
Αυτή η πολιτική αδιαφορία μετατρέπεται πολύ σύντομα με συγκεκριμένες ιστορικές μεθόδους και πολιτικές σε πολιτική διαμαρτυρία, σε πολιτική αλχημεία, σε πολιτικό και δημοκρατικό εκτροχιασμό.
Αν λοιπόν συνεχίσουν έτσι να διάγουν τον πολιτικό τους βίο με αλαζονεία και αμετροέπεια και συνεχίσουν να θεωρούν την παρουσία τους στην πολιτική αναντικατάστατη να βλέπουν το όποιο δέντρο και όχι το κοινωνικό δάσος και το τι συμβαίνει στο πεζοδρόμιο θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια την δημοκρατία σε περιπέτειες.
Η παρατήρηση, και η περιγραφή του γεγονότος, σε ένα κείμενο που απευθύνεται σε πολίτες, ολοκληρώνεται συνήθως με πρόταση, δηλαδή δεν αρκεί για τον αναγνώστη, αλλά και για τον γράφοντα μόνο άποψη, η μόνο μακροσκελής περιγραφή και αναφορά.
Η πρόταση σαφής, ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα επιμένει στην μη συμμετοχή, ο νέος να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει και το πιο επικίνδυνο η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες του τύπου των διάφορων «χρυσών και ελληνικών αυγών»
«Αυτό που δεν έπρεπε, και δεν πρέπει να ξανασυμβεί στο μέλλον είναι αυτή η αδιανόητη και αχαρακτήριστη προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από τους ασχολούμενους με την πολιτική διαχείριση της εξουσίας, οι οποίοι αλαζονικά αγνόησαν και αγνοούν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής επιστήμης και ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι μια συνεχής διαδικασία στο χρόνο εξέλιξης της Δημοκρατίας, και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψιν του ότι η φαύλη διαχείριση των κοινών θα τον οδηγεί στο μέλλον εκεί που οδηγείται και ο πολίτης όταν παρανομεί, καθότι μια ευνομούμενη και σύγχρονα θεσμοθετημένη Δημοκρατία δεν μπορεί να προστατεύει με ειδικούς νόμους «μικρούς πολιτικούς» που επειδή βρέθηκαν στο χώρο της πολιτικής θεώρησαν και θεωρούν ότι η «Πολιτική» τελειώνει με τον «πολιτικό» .